CZYTAMY ŚWIAT

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą USA. Pokaż wszystkie posty

Ostatnim przystankiem naszej amerykańskiej przygody było Miasto Aniołów i jego okolice, czyli Beverly Hills, Calabasas i Santa Monica.

Aby dotrzeć z San Francisco do Los Angeles potrzeba ok 6 godzin. Rano zwiedzaliśmy jeszcze SF, dlatego postanowiliśmy zatrzymać się na noc w jednym z parków i dopiero następnego dnia kontynuować podróż. Niestety nie mieliśmy czasu na bardziej malowniczą trasę wzdłóż wybrzeża, choć wiele osób nam ją polecało :(

Zastanawialiśmy się czy w okolicy LA jest szansa na darmowy kemping. Zdecydowaliśmy się spróbować w parku stanowym Hungry Valley State Vehicular Recreation Area (miejscu stworzonym dla off-roadowców). Dojechaliśmy tam już po godzinach pracy rangera, więc nie mieliśmy komu zapłacić za wjazd (byliśmy uczciwi i rano zapłaciliśmy 10$). W parku było dużo darmowych pól kempingowych (z wc). Tak na wszelki wypadek wybraliśmy miejsce niedaleko jedynych turystów, jakich spotkaliśmy ;) Okazało się, że była to przesympatyczna belgijska rodzina. Zaprosili nas na kolację. Co prawda zaczęliśmy już przygotowywać chili con carne z puszki, ale czy można odmówić świeżej przystawki i spaghetti? ;) Spędziliśmy z nimi kilka dobrych godzin wypijając 3 butelki wina :) Nasz ambitny plan nadrobienia blogowych zaległości spęzł na niczym ;)

Następnego dnia rano ruszyliśmy w drogę. Pierwszym punktem było Calabasas, czyli miejscowość niedaleko LA, gdzie mieszkają gwiazdy. Chyba nikogo nie zaskoczymy, gdy powiemy, że żadnych gwiazd nie widzieliśmy. Co więcej, nawet ich wielkich rezydencji zobaczyć się nie da, bo znajdują się na zamkniętych osiedlach. Strażniczka jednego z takich osiedli poradziła nam, żebymy sobie darowali Calabasas. Wróciliśmy więc na zatłoczoną autostradę...

Zajechaliśmy na chwilę do Beverly Hills - jednej z najbardziej ekskluzywnych miejscowości USA. Niektóre domy wyglądały jak małe pałacyki, ale nie były to wielkie posiadłości. Następnie ruszyliśmy do LA. Zwiedzanie miasta jest dość problematyczne, bo trzeba gdzieś zaparkować ;) Znalezienie dobrego miejsca na sfotografowanie słynnego znaku "Hollywood" również zajmuje trochę czasu. Spędziliśmy prawie 2 godziny jeżdżąc wąskimi jednokierunkowymi uliczkami wzgórza, na którym znajduje się znak. Już straciliśmy nadzieję (i chęci), że się uda... ale jakimś cudem daliśmy radę ;)

W mieście jest wiele ciekawych artystycznych instalacji, budynków, galerii czy muzeów o nietypowych kształtach. Centrum biznesowe robi wrażenie - jedzie się ulicą, a po obu stronach drogi wyrastają drapacze chmur. W LA można znaleźć na prawdę dużo fajnych miejsc (fani fotografii mieliby co fotografować). Wystarczy jednak wyjechać poza ten estetyczny obszar, by zobaczyć biedniejszą część miasta czy bezdomnych (w San Francisco jest ich najwięcej). Wówczas magiczne Miasto Aniołów zmienia się w typowe amerykańskie miasteczko z niską zabudową, starymi niszczejącymi budynkami i małym lokalnym handlem. Podobnie było w Las Vegas i podobnie zapewne jest w każdym innym większym mieście.

Na sam koniec podróży zostawiliśmy sobie plażę w Santa Monica - popularnym mieście południowej Californii. Żałujemy, że nie mogliśmy zostać tam do zachodu słońca. Do godz 20 musieliśmy odstawić auto, a następnie stawić się na lotnisku.

Doszliśmy do wniosku, że mamy lekki niedosyt amerykańskich miast, dlatego Los Angeles i San Fransisco trafiają na listę rzeczy wartych powtórzenia w przyszłości :)

Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło :) Tak w skrócie można opisać szereg zdarzeń, które doprowadziły do niezpomnianych wspomnień :) San Francisco było jednym z trzech miast, które chcieliśmy odwiedzić. Jednak zwiedzanie nie było jedynym powodem, dla którego tam zawitaliśmy. Ale zacznijmy od początku, od naszej meksykańskiej przygody :)

Wróćmy więc do Playa del Carmen i naszego drugiego dnia w Meksyku. Przeszliśmy się po biurach turystycznych, zebraliśmy oferty i wstępnie zdecydowaliśmy się płynąć następnego dnia na wyspę Cozumel. Nie mieliśmy przy sobie wystarczająco gotówki, by zapłacić za wycieczkę. Poszliśmy więc do bankomatu. Wybraliśmy dobrze nam znany Santander. Gdzie jak gdzie, ale w europejskim banku wszystko powinno pójść sprawnie. Powinno, ale nie poszło. Pojawił się problem, więc musieliśmy anulować transakcję. Bankomat się zaciął i pożarł kartę. Super - pierwsza próba wypłaty pieniędzy, drugi tydzień podróży i do tego niedziela... Finał był taki, że karty nam nie zwrócono, bo podobno bankomat automatycznie ją zniszczył. Mieliśmy co prawda drugą, jednak wizja podróżowania przez Amerykę Południową z jedną kartą nie wydawała nam się dobrym pomysłem. Dlatego niczym Pomysłowy Dobromir wpadliśmy na dziwaczny plan ;) Zamówiliśmy kartę na warszawski adres (okazało się, że Alior nie wysyła kart za granicę), która z pomocą Ani (w rodzinie siła! :) ) trafiła do Marysi w San Francisco :) Międzynarodowa akcja zakończończyła się sukcesem.

Tak więc dzięki niefortunnej sytuacji z kartą mieliśmy okazję poznać Marysię i jej męża Johna :)

Nie wiedzieliśmy wówczas, że zaproszą nas na super rejs żaglówką po zatoce wzdłuż wybrzeża, koło Alcatraz i pod mostem Golden Gate Bridge. A także udostępnią nam kanapę w swoim przytulnym mieszkaniu. Kto by pomyślał, że przygoda z kartą skończy się kolejną, ale tym razem o niebo lepszą ;) Takiego finału nawet sobie nie wyobrażaliśmy :) Dziękujemy Wam, Aniu, Marysiu i Johnie! :D

Jeśli chodzi o sam rejs, to było to fantastyczne doświadczenie. Wiatr był bardzo silny i przechylał łódkę na jedną stronę. Płynęliśmy praktycznie pionowo. Oczywiście nasz kapitan John wiedział co robi ;) Tuż pod słynnym mostem Golden Gate Bridge widzieliśmy delfiny, a koło portu w SF wylegujące się lwy morskie :) W drodze powrotnej mogliśmy spróbować naszych sił i sterować łódką (oczywiście w łagodniejszych warunkach :) ). Cała wyprawa trwała ok 5 godz, ale czas minął w mgnieniu oka.

Następnego dnia ruszyliśmy na zwiedzanie miasta, tym razem na lądzie. San Francisco jest badzo przyjemnym miejscem. Spacerując po ulicach ma się wrażenie, że jest się w małym miasteczku, a nie czwartym pod względem liczby ludności mieście Californii. Być może to zasługa kolorowych wiktoriańskich budynków, niskiej zabudowy lub wąskich ulic. San Francisco ma swój klimat. Różni się od Las Vegas czy Los Angeles i choćby dlatego warto je odwiedzić.

P.S. Marta - wielkie dzięki za skontaktowanie nas z Marysią :)

Tego mostu nie trzeba przedstawiać, to oczywiście Golden Gate Bridge :)

Yosemite był ostatnim z parków na naszej trasie. Na jego zwiedzanie przeznaczyliśmy 2 dni. Jednak, by poznać wszystkie zakamarki parku potrzeba by było znacznie więcej. Yosemite słynie z granitowych urwisk, wodospadów, czystych potoków, skupisk gigantycznych sekwoi oraz bogatej flory i fauny. To bardzo popularne miejsce, nie tylko wśród Amerykanów.

Do Yosemite przyjechaliśmy prosto z Sequoia Park. Mimo że wyruszyliśmy ok 7 rano, to i tak byliśmy za późno, by załapać się na miejsce na kempingu. Po pierwsze - weekend, po drugie - część kempingów została zarezerwowana pół roku wcześniej. No cóż...spodziewaliśmy się tego. Mieliśmy więc "plan B", czyli darmowy kemping tuż przed parkiem. Oczywiście oprócz nas podobny plan miało wiele innych osób ;) Całe szczęście miejsca było pod dostatkiem.

Pierwszego dnia zaplanowaliśmy dwa trekkingi. Pierwszy "Mono Meadow" był dość krótki i prowadził przez łąkę. Jednak po kilku minutach marszu zauważyliśmy odpoczywającego pod drzewem niedźwiedzia, który prawdopodobnie usłyszał chodzących po lesie ludzi i postanowił zmienić miejsce. Przeciął nasz szlak. Było to nasze pierwsze spotkanie z tak niebezpiecznym zwierzęciem (na szczęście w bezpiecznej odległości). Nie byliśmy pewni czy tym razem nie urządził sobie legowiska po drugiej stronie drogi, wiec na wszelki wypadek zawróciliśmy (czy raczej - stchórzyliśmy;) ).

A więc pozostał nam drugi trekking - "Taft Point" + "Sentinel Dome" (ok 8 km) Bardzo malowniczy. Pierwsza jego część prowadziła do punktu widokowego, z którego można było podziwiać całą Dolinę Yosemite, a także najwyższą na świecie skałę granitową (900 m) zwaną El Capitan. Następnie droga wiodła przez park, bardzo blisko krawędzi, dzięki czemu przez dłuższy czas mieliśmy piękne widoki. Mniej więcej w połowie trasy spotkaliśmy dwie kobiety, które się zgubiły i od godziny próbowały wrócić na szlak. Ktoś wprowadził je w błąd i skręciły w złą ścieżkę. Trzeba też przyznać, że trasa tego trekkingu była bardzo słabo oznaczona. W każdym razie zaproponowaliśmy, żeby dołączyły do nas. Co najśmieszniejsze, spotkaliśmy osoby, które wprowadziły je w błąd. Sami też się zgubili :) Całkiem nieźle jak na pierwszy dzień: widzieliśmy niedźwiedzia i "ocaliliśmy" dwie kobietki ;)

Drugiego dnia zdecydowaliśmy się zdobyć najwyższy w Ameryce Północnej wodospad Yosemite (cóż za oryginalna nazwa) o wysokości 739 m. Trekking miał ok 11 km i oznaczony był jako bardzo ciężki, co okazało się prawdą. Głównie dlatego, że szlak był stromy, a wchodziło się po kamieniach lub schodach zrobionych z kamieni. Te schody to na pewno dzieło jakiegoś masochisty, nikt normalny nie wymyśliłby takiego podejścia ;) A więc droga pod górkę i do tego brak widoków, bo wszystko zasłaniały drzewa. Krótko mówiąc - nie byliśmy fanami tej trasy i nawet żałowaliśmy, że nie poszliśmy na inny trekking, prowadzący do dwóch mniejszych wodospadów. No ale jak się chciało najwyższy... Po ok 3 godz. udało nam się dotrzeć na szczyt. Wówczas zrozumieliśmy, co ciągnie tam ludzi - na samej górze skały znajdowałymsię dwa naturalne baseny. To wypływająca z nich woda tworzyła wodospad. Wodospad powstał na skutek topniejcego lodu, a więc woda w basenach była lodowata. Nie przeszkadzało to jednak, by przynajmniej zamoczyć w niej stopy i się schłodzić. Zupełnie nie spodziewaliśmy się takiego zakończenia trekkingu. Była więc to miła niespodzianka. Powrót zajął nam 2 godz. Co ciekawe jeszcze ok godz 17 spotykaliśmy ludzi (nawet z dziećmi), którzy dopiero zaczynali podejście. Zupełnie nie zdawali sobie sprawy, jak trudny i długi jest to trekking, oraz że zanim dojdą na samą górę zastanie ich noc. Dlatego schodząc uprzedzaliśmy, że nie jest to najlepszy pomysł. Reakcje były różne, część kontynuowała, a część zmieniała plany :) Turyści w adidasach i z latarką w komórce widocznie potrafią sobie poradzić w każdych warunkach :)

Widok z Glacier Point na dolinę i Half Dome

Zion, czyli "ziemia obiecana". Brzmi intrygująco. Postanowiliśmy sprawdzić, co kryje się pod tą nazwą.

Podobny plan miało kilka tysięcy innych osób, które przyjechały do Zionu. Pierwszy raz widzieliśmy tak zatłoczony park. Być może to za sprawą weekendu, który wówczas się zaczął. A może jest to bardziej popularne miejsce, niż nam się wydawało. W każdym razie planując zwiedzanie czegokolwiek należy mieć na uwadze dzień tygodnia.

Przy wjeździe do parku nic nie zapowiadało wielkich tłumów. Czerwona asfaltowa serpentyna prowadziła nas przez kanion wprost do najdłuższego wydrożonego w skale tunelu, jakim jechaliśmy. Po drugiej jego stronie ponownie serpentyny, tym razem w dół. Widząc otaczające nas monumentalne skały myśleliśmy, że będzie to po prostu kolejny kanion, zwłaszcza, że park znajdował się po środku pustyni. Jednak "ziemia obiecana" miała coś więcej do zaoferowania :)

W parku Zion krajobraz zmienia się wraz z głębokością kanionu, od zielonej góry, po pustynny dół. Widoczna z dużej wysokości zielona wstążka przecinająca kanion pokazuje, gdzie płynie życiodajna rzeka Virgin.

Dzięki tej różnorodności w parku jest wiele ciekawych tras trekkingowych. Jedna z najbardziej znanych ("The Narrows") wiedzie wąskim dnem kanionu, którym płynie rzeka. Chodników brak ;) więc trasę pokonuje się w wodzie, czasami po kolana, czasam nawet po pas. Niestety dzień wcześniej przeszła ulewa i spodziewano się powodzi, dlatego ranger odradził nam ten trekking. Bezpieczeństwo turystów traktowali dość poważnie. Przy przystanku shuttel bus stał chłopak z Centrum Turystycznego ostrzegając: "Jeśli ktoś wybiera się do The Narrows, wiedzcie, że oczekujemy powodzi". Największym niebezpieczeństwem podczas takiej powodzi nie jest woda, ale to, co z sobą niesie: drzewa, kamienie, fragmenty skał.

Trekking The Narrows odpuściliśmy. W zamian zrobiliśmy tylko pierwszą jego część (bezpieczną, prowadzącą do miejsca, gdzie kanion się zwęża) oraz 3 krótsze. Przeszliśmy łącznie ok 12 km. Każda z tras była inna, a więc mogliśmy poznać różne oblicza Zionu, od wysokich klifów, przez małe wodospady, po "płaczącą" skałę. Na jednym ze szlaków zgubiliśmy się, ale dość szybko to skorygowaliśmy ;) Dzień zakończyliśmy w najlepszy z możliwych sposobów - kąpielą w rzece.

Wędrówka wśród soczystej zieleni, wodospadów czy po prostu w cieniu drzew była miłym oddechem od tych wszystkich gorących i skalistych kanionów, które dotychczas zwiedziliśmy :)

Dużym plusem parków w USA są darmowe stacje z wodą pitną. Z jednej strony jest to sposób na ograniczenie śmieci (zamiast kupować kolejną butelkę wody, można napełnić poprzednią), z drugiej dbanie o bezpieczeństwo turystów (przy takich temperaturach łatwo o odwodnienie).

Wspomniana wcześniej ulewa nie była jedyną niespodzianką, która mogła pokrzyżować nam plany. Po pierwszej nocy koło Zionu samochód nie chciał odpalić. Powód okazał się banalny - rozładowany akumulator. Rozejrzeliśmy się dookoła z nadzieją, że znajdziemy jakichś ludzi z kablami ;) Wyboru zbyt dużego nie było, więc zapytaliśmy parę, która zaparkowała niedaleko nas. Jakimś cudem mieli kable :) Było to młode amerykańskie małżeństwo, które w ramach podróży poślubnej zwiedzało Stany. Chłopak chętnie nam pomógł. Sam był kiedyś na Islandii, więc jak to określił: wie, co to znaczy być daleko od domu :)

446 km długości, 29 km szerokości i 1,6 km głębokości. Tak w liczbach prezentuje się jedna z głównych atrakcji Stanów - Grand Canyon.

Grand Canyon to oczywiście "must see" wszystkich, którzy zwiedzają zachodnią część USA. Był to również jeden z głównych punktów naszej podróży. Mieliśmy więc co do niego spore oczekiwania.

Zwiedzanie Grand Canyon National Park zaczyna się od Centrum Turystycznego, w którym można otrzymać wszystkie niezbędne informacje i mapy. Z tego też miejsca odjeżdża tzw "shuttle bus", czyli darmowy autobus, który wozi turystów do poszczególnych punktów widokowych. Takie autobusy są w wielu parkach narodowych. Jeżdżą średnio co 10-15 min. Można nimi podjechać np. do punktu, w którym pozpoczyna się szlak trekkingowy, a po jego zakończeniu wygodnie wrócić busem do miejsca, gdzie zostawiliśmy auto.

Bardziej leniwi turyści mogą podjechać tylko do punktów widokowych, zrobić zdjęcia i uznać Grand Canyon za zwiedzony ;) Ci którzy chcą czegoś więcej, mogą przespacerować się kilkukilometrową ścieżką wzdłuż krawędzi kanionu (asfaltową, więc bardzo bezpieczną) lub też zrobić jeden z trekkingów prowadzących na sam jego dół. Jest jeszcze opcja dla "zaawansowanych", czyli dwudniowy trekking z jednego końca kanionu na drugi. My wybraliśmy spacer wzdłuż krawędzi oraz trekking w dół kanionu, który tam i spowrotem miał ok 5 km długości. Była to jedna z krótszych tras (dla średnio leniwych :P ), do dna kanionu było jeszcze daleko ;) Dłuższe trekkingi warto zaczynać rano. Od godz 10 do 16, z powodu wysokiej temperatury, warunki są bardzo trudne.

Gdy wejdzie się na punkt widokowy, pierwsze słowa, jakie cisną się na usta to "woow". Jednak dość duży smog unoszący się nad kanionem ogranicza widoczność, psując ogólne wrażenia. Mimo imponujących rozmiarów Grand Canyon nie znalazłby się w pierwszej trójce najładniejszych miejsc, które widzieliśmy w Stanach. Z kolei kemping, na którym nocowaliśmy był jednym z lepszych :) Znajdował się w lesie kilka km od parku. Jego mieszkańcami, oprócz turystów, były jelenie i sarny, które przechadzały się pomiędzy namiotami :) Obecność człowieka nie robiła na nich wrażenia.

Pustynia. Tak w skrócie można opisać Joshua Tree National Park. Nieustanne słońce, brak wody i wysokie temperatury sprawiły, że flora i fauna są tu wyjątkowe.Tytułowe Joshua Tree to właściwie nie jedno drzewo, a różne gatunki juki.

Pomimo wymagających warunków Joshua Tree Park jest domem dla wieku gatunków roślin i zwierząt, które na różne sposoby radzą sobie z upałem i ograniczonym dostępem do wody. Nie ma żartów. Przy wjeździe do parku stoi znak z hasłem "Nie umieraj dzisiaj. Dbaj o nawodnienie", a w toalecie znajduje się instrukcja, jak po kolorze moczu rozpoznać czy jest się odwodnionym. Podstawa to galon wody na osobę ;)

W parku znajdują się również pola kempingowe. Noc na pustyni? Brzmi nieźle. Skorzystaliśmy więc z okazji. Ciekawy jest system płacenia. Przy wjeździe na kemping stoi mała metalowa budka (jak karmnik dla ptaków). Bierze się z niej kopertę, do której wkłada się pieniądze. To jednak nie koniec, bo trzeba w jakiś sposób zakomunikować innym, że miejsce jest wykupione. Przy każdym "spocie" znajduje się słupek z numerem miejsca, do którego przyczepia się specjalny fragment oderwany od koperty. To wszystko. Proste, prawda? :) O wiele trudniejsze jest znalezienie wolnego miejsca. Rozbić namiot czy postawić swój wypasiony camper można tylko w ściśle określonych "spotach". A że mamy lato i Amerykanie tłumnie ruszli ze swoimi familiami w rundkę po Stanach, to walka o miejsce zapewne będzie nam towarzyszyć do końca wyjazdu ;)

Niemniej jednak nocowanie w parkach ma swoje plusy. Podczas nocy na pustyni mogliśmy podziwiać piękne granatowe, gwiaździste niebo. Coś, czego w Warszawie na co dzień nie widać. Pola namiotowe są oddalone od siebie, więc nikt nikomu nie przeszkadza. Jedyne co słychać w nocy to odgłosy zwierząt (prawdopodobnie lisów).

Wstęp do parków narodowych w Stanach jest płatny (ok 20-30$ za auto). Jeśli planuje się zwiedzanie min. 4, opłaca się kupić roczną kartę za 80$/auto. Można to zrobić w każdym parku. Należy jednak pamiętać, że karta obowiązuje tylko w parkach narodowych. Za wjazd do parków stanowych trzeba oddzielnie zapłacić. Kempingi z kolei to koszt 10 - 30$ za "spot" (miejsce). Czasami na jednym miejscu mogą stać 2 auta i 3 namioty.

CZYTAMY ŚWIAT

Popularne posty

Kraje

Instagram